Zoeken
  • Manon van der Giessen

Ik ben buiten



Er komt een nieuw programma op tv over mensen die niet naar

buiten durven. Ik ben vergeten hoe het heet en ook op welke

zender het komt. Het enige wat me bij is gebleven is de vrouw die

zei dat ze het al niet haalde tot de deur. Ooit was ik dat. Ik had

honderden excuses om maar niet naar buiten te hoeven gaan. 

 

Na mijn eerste hartritmestoornissen stond alles in het teken van ;

Wat als ?  Wat als m’n hart weer zo snel van slag zou gaan ? Wat

als het misschien nog erger werd ? Wat als ik nu wel dood zou

gaan? Nee, ik blijf mooi binnen want dan gebeurd er niets. 

 

Het was s’nachts toen ik weer eens voor de zoveelste keer dat jaar

wakker werd door een te snel kloppend hart. Het gebeurde namelijk

bijna altijd ‘s nachts. Thuis, niet buiten. De keren dat er buiten iets

gebeurde zijn op 1 hand te tellen. De keren dat het thuis was, dat is

zo vaak gebeurd dat ik de tel kwijt ben. Maar thuis was ik tenminste

lekker veilig, toch?

 

Die nacht voelde me ook nog misselijk. Al de andere keren had ik

mij nog niet zo misselijk gevoeld en zeker niet zo hevig als deze keer.

Ik voelde de bekende vlaag in rap tempo naar boven in mijn keel

komen maar had geen idee hoe ik van mijn bed naar de toilet

moest komen. Iets eerder had ik al een medicijn genomen wat zou

helpen om het het hartritme omlaag te brengen. Waar het vooral bij

hielp was mijn hoofd disconnecten van mijn lichaam. En die steen

op mijn buik, dat was ook een bijwerking. Alles leek zo ver weg mij

te gebeuren. Zat mijn hoofd überhaupt nog wel vast? Het duizelde

om me heen.


Ik heb echt geen idee hoe ik ben opgestaan, maar ik weet alleen

nog dat ik niet veel later met mijn hoofd boven de toilet hing.

Eigenlijk durfde ik eerder niet op te staan want ik verwachte dat

mijn hart zich dan helemaal als een gek zou gedragen, maar

wonder boven wonder viel dat dan weer mee. Maar deze stonede

garnaal besloot wel dat dit de laatste keer was. 

 

Ik gaf mijzelf één jaar. Een jaar om van alles te proberen. Om

mijzelf met behulp van andere te genezen. Ik werd namelijk van het

innemen van de medicijnen elke keer stoned. “We hebben nog wel

een ander medicijn. Die is sterker dan die je nu hebt. Het kan

schadelijk zijn voor je ogen en nieren en lever maar-“ 

Ik wist niet of ik moest lachen of huilen toen de dokter begon aan

deze zin, MAAR ik voelde nu nog meer dan eerder: Nee dankje. Ik

kan dit zelf. 

 

Ik had namelijk het geluk dat mijn stoornissen altijd in connectie

stonden met een emotionele gebeurtenis. Ik had véél te véél stress.

Iets wat mijn lichaam en zeker mijn hart niet aankon. Toen ik dit

wist, was ik er met knikkende knieën van overtuigend dat ik dit kon

omdraaien. 

 

Vanaf die laatste nacht ben ik groentesapjes gaan drinken en

andere groene dingen. Ik ging naar Hippocrates coaches en

rebalancing. Wat zoveel betekend als veel tijd met je handen op je

buik/hart liggen en shaken als een malle. Alles trilde eruit. Uuuuren

lang. Met licht therapie (te vergelijken met acupunctuur maar dan

zonder de naalden voor deze bange poepert) het hielp om het

allemaal weer wat kalmeren. Trauma’s doorknippen. In gedachte.

Ogen dicht. Handen op de juiste plek. Liefde geven en

doorknippen die handel. 1 keer. Twee keer. Tien keer. Honderd

keer. Nog een keer huilen. Nog harder huilen. Nog meer shaken. 

 

God wat was dat kleine meisje van drie in mij boos. Die zoveel in

het ziekenhuis had gelegen. Wat moest ze brullen. Wat was ze

alleen geweest en moest ze getroost worden. Het is allemaal

geweest meissie, moest ik haar vertellen. Het is okej nu. Jij bent

okej nu. Je bent veilig. Je hebt het goed gedaan. 

 

De stoornissen namen af van 10 uur naar 8 naar een uur, naar een

half uur, een kwartiertje. Naar helemaal geen. Al een half jaar, jaar,

jaaaaren niet meer. 

 

Ja, ik ben me een partij trots op dit driekamerige aan de rechterkant

zittende hart. Het leerde mij het mooiste wat er is: Liefde geven en

ontvangen. Mijn hart wou mij al zolang liefde geven en ik zag het

niet. Nu wel. 


Het is jaren later en ik zit in Gilze. Bij mijn nieuwe lieve vriend. Bij

mijn nieuwe te maken vrienden. Mijn nieuwe plaatselijke bakker en

slager. Ik ga naar feestjes. Ik sta met mijn vriend 90 minuten lang bij

een voetbal wedstrijd. Ik loop kilometers met hem hand in hand

buiten. Ik werk. Ik ga van Gilze naar Rotterdam en andersom. Nee,

mij hoeven ze voor dat programma niet te bellen. 

 

Ik ben buiten. Begonnen aan mijn nieuwe leven. 

 

Mijn hart wist allang dat ik het kon. Geef mij nog maar vaker zo’n

een jaartje vol liefde.


XOXO Manon


Dit artikel verscheen eerder in de Sinus

127 keer bekeken

Follow Me

  • Facebook - White Circle
  • Instagram - White Circle
  • YouTube - White Circle

© Manon van der Giessen. Manon's HeartStories